Bekoekeloerd

Koekeloerders,

Je kan het niet maken hè, om de deur weer dicht te gooien, als er onverwachts bezoek voor de deur staat. Het is ook allemaal zo lief bedoeld, dat onaangekondigd langskomen, maar wat heb ik er een hekel aan.

Als er visite voor de deur staat, die dat van te voren niet heeft aangekondigd, schieten bij mij de nagels, bij wijze van spreken, uit mijn vingers van ergernis.

Dan wil ik krabben als een kat, maar hou me in en gedraag me voorbeeldig, maar ondertussen denk ik : ’ Één telefoontje, zo moeilijk kan het toch niet zijn? Of: ‘ Hebben jullie niets belangrijkers te doen?’

Waarom wil iedereen steeds bij ons binnenvallen, ons huis bekijken, logeren, onaangekondigd op visite, hopend op een goedgevulde voorraadkast en koelkast?

Wéten jullie het dan niet? Mijn huis is mijn vesting en mijn veilige plek.

Hier heb ik het voor het zeggen en hier gelden onze regels.

Blijkbaar weet niemand dat of doet alsof en stampt met modderige schoenen, onbeleefd naar binnen. Vaak bekijk ik het van een afstandje en haal maar weer koffie.

Hetzelfde geldt voor de vraag, die eens in de zoveel tijd van mijn kinderen komt; ‘Mam, mag….( namen zal ik niet noemen nu), komen logeren?

Ik blijf tegenwoordig beleefd, zoals ik denk dat moeder horen te zijn, slik in wat ik echt denk en zeg dan tegenwoordig tot verbazing van mijn inmiddels grote jongens;’ Nee, dat zit er even niet in in mijn weggeef- pakket!’

Keihard echoën mijn woorden dan nog na in hun verbaasde oren, terwijl ik zie dat ze zich afvragen of ze wel een normale moeder hebben.’ Iedereen slaapt in zijn eigen bed, gewoon thuis’, roep ik altijd. Heerlijk om te zeggen trouwens, zo bevrijdend!

Zo wil ik ook geen ongevraagde post meer.

Een grote stikker op mijn brievenbus geeft aan dat ik geen ongeadresseerde post wil of deurverkoop. Ik vond die sticker echt de uitvinding van het jaar; voor mij geen gratis buurtkranten en reclame meer. Wat moet ik met al dat papier?

Mijn ergste ervaring op het gebied van ongewenst bezoek, was toen ik zwaar ongesteld en onderuitgezakt op de bank voor een supergoede huilfilm, een zak kaaschips aan het wegwerken was in mijn alleroudste hobbezak- pyjama en een knaloranje mierzoete ranja om het af te maken…juist ja, wat stond er ineens voor de deur?

Visite! Nu nog veel erger, visite met een sleutel!

Ja raadt het al, met hun modderige schoenen lopen ze zó naar binnen, want voor dat ik het wist, was de sleutel omgedraaid in het slot.

Met mijn flapperende pyjama en nog veel meer van dat alles, schoot ik voor de visite uit, naar boven, een veiliger plek in het huis en was daarna van plan om in geen twintig jaar, meer naar beneden te komen!

Aan die belofte heb ik mij natuurlijk niet kunnen houden, maar je begrijpt misschien nu wel, hoe erg ik het vind, als iemand zomaar langskomt, meestal op het ergst denkbare moment.

Bij het gast-ouderen, wat ik vroeger deed, hoorde ook een inspectie door het huis, om te kijken of ons huis veilig was of niet. Alles werd bekeken, wat zèg ik, bekoekeloerd, zeg ik nu!

Dat ik dat ooit heb toegelaten, daar begrijp ik nu helemaal niets meer van, maar ja.

En daarom, wil ik een groot hek bij de voortuin! Die komt er echt een keer hoor!

En ik laat ook een grote zak grind in onze voortuin storten, dat heel erg knerpt en kraakt, zodat ik het kan horen, als er iemand komt aangelopen. Een intercom of een camera gaat mij ook een beetje ver, maar wij zijn geen café en ook allang geen student meer, waar je zomaar binnen kunt lopen, dat vind ik gewoon een beetje raar!

Wat grind dus en een hek, zodat ik weer lekker in mijn allerheerlijkste huispak op de bank kan zitten, als ik dat af en toe wil! In de toekomst en dat begint met vandaag, is het huis weer van mij!

LeesMas’ nieuwe leesclub!

De nieuwe op te richten leesclub,

Vier bijeenkomsten hebben we nu gehad.
En elke keer komt er wel weer een nieuw leeslid , tot mijn verbazing, bij.
Nooit had ik gedacht dat ik nog eens een leesclub op zou richten, maar het is een vinkje op mijn bucketlist c.q checklist hoor, het is echt gelukt.
Een naam verzinnen, had nogal wat voeten in de aarde.
Maar zo verzekerde de eigenaar van het restaurant mij.
Als je naam staat, dan staat de leesclub ook.
Door de naam is het ineens een feit, dat er een nieuwe leesclub is.
En ja, hij heeft gelijk gekregen.
Zo kwam ik met de volgende brainstorm. Punt! Hoofdstuk II(maar die bestond al), Lees en lunch.
De hele familie begon mee te verzinnen en iedereen vond zijn eigen naam natuurlijk de beste!
Uiteindelijk kwam het restaurant, waar we zeswekelijks bijelkaar komen, zelf met een tongstrelende naam.
Het werd Anafora’s Literaire Leeslounge!
Zo, dat staat he!
Probeer het maar eens uit te spreken, dat is bijna niet te doen, dus in de spreektaal en de e-mails, die wij als leden naar elkaar toesturen, is het al de ‘Leeslounge ‘ geworden, maar die chique naam, maakte het toch net iets gewichtiger.
Die namen , die wij hadden verzonnen, leken maar magertjes en klein, naast deze supernaam.

Van alles heb ik gedaan, om deze nieuwe Leeslounge onder de aandacht te brengen; krantenberichten, internet, twitter, Facebook.
Last van grootheidswaanzin had ik ook hoor, in mijn fantasie, was Maxima erelid en hadden we wel 300 leesleden!
Ha, ik heb mezelf een tijdje laten dromen, maar weer streng tot de orde geroepen!
Met een bescheiden tien leden, ben ik nu eigenlijk heel blij.

LeesMas