Even een ander huis kopen….

Eigenlijk dacht ik dat het zo gedaan was, even een huis kopen, maar dat valt best tegen. Zoals het er nu uitziet, moeten we een maand lang in een caravan wonen, omdat we eerder uit ons verkochte huis moeten en later in ons nieuwe huis kunnen intrekken! Daarom hebben we het maar zo naar de kinderen gebracht, dat het een lange (gedwongen) vakantie wordt.

Zelf krijg ik dan gelijk beelden in mijn hoofd van mamma Lou en Pipo de clown en een heel klein schattig kleurige caravan en mijzelf in een lange strokenrok. De hond en de kat mee in de caravan van opa en ” hupsakee”, op reis.

Dus nadat iedereen weer op school, of werk is, de hond is uitgelaten en de kat vertroeteld en er een heleboel koffie bij mij is ingegaan en ik min of meer mijn wakkere zelf ben, ga ik ook “werken” en regel een hypotheekdossier en een taxatierapport.(alsof het niets is en alsof ik dat dagelijks doe!) Het regent de hele dag al, ook al is het zomer, dus zo kan ik mij toch nog heel erg nuttig maken.

IMG-20160606-WA0003

Dus zo mal als we zijn, reden we een week geleden in onze “onopvallende” auto langs, om een foto te maken, van het gewilde object, omdat het op Funda gelukkig niet te vinden is. Zelf schaamde ik mij dood, dat we zo opzichtig een foto aan het maken waren, maar Sjoerd gedroeg zich als een volleerd paparazzi en gooide zijn telefoon met camera voor Edwin zijn neus en maakte de beste foto van ons allemaal. Zie foto hierboven. Wat ik zelf heel leuk vind aan de foto, is dat de zon schijnt op het huis, alsof de zon wil zeggen:” Dit huis moet je kopen hoor, deze moet het zijn”.

Enthousiast had Edwin al eens een site aangemaakt op internet, om ons  “oude” huis te koop te zetten. Kijk maar eens op: http://www.secundusweg.wordpress.com. Omdat wij toen heel erg van onszelf overtuigd waren, dat wij ons huis zelf wel konden verkopen, zonder makelaar.., ook dat was erg zelfoverschat, maar wij springen blijkbaar graag en vaak in het diepe.

Op het moment, kan ik even niets meer doen voor ons hypotheekdossier, dus ik ga me maar eens verdiepen in wat we gaan eten vandaag. En aangezien onze gedwongen vakantie wel in Frankrijk zal zijn, ga ik me vandaag maar eens verdiepen in French cooking.

Een beterleven kip misschien voor de coq au vin?( Nee, vegetarisch zijn we jammer genoeg nog steeds niet). Ja, dat gaat het worden vandaag! En als ik in de koelkast kijk, zie ik…witlof! Geen goede combinatie , geloof ik, maar ik ga er toch maar wat van proberen te maken! En dat geldt voor het eten, maar ook voor het verkopen van ons huis en het aankopen van ons nieuwe huis: No guts, no glory!

 

IMG_20160609_192257.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

marron volendam

Het trainen van onze hond,

Wat een lieve hond hebben wij.

Hij wìl graag, hij stroomt over van liefde voor ons en kijkt lief uit zijn bruine ogen, maar o,wat is hij eigenwijs.

Iedereen hier thuis zit achter een schermpje en heeft geen aandacht voor de gehoorzaamheidstraining van onze hond.

Aangezien niemand het doet, doe ik het dus maar.

Overgelukkig komt hij de bench uitgerend en zwiepend met zijn staart, scheurt hij de trap af.

De kat op de tussenverdieping heeft iedere keer een dag nodig om bij te komen van schrik, als onze hond voorbij stormt.

Het enthousiasme van onze hond is niet niet te beschrijven; van een trap aflopen is leuk!

Eten is …leuk. Training….is …leuk?

Nu heb ik mij voorgenomen om hem af te leren zo te trekken aan de riem.

Na heel veel filmpjes op internet te hebben bekeken, denk ik te weten hoe ik dit aan moet pakken.

Als hij beneden is, heb ik een hand vol beloningssnoepjes en weet even niet waar ik het laten moet.

In de filmpjes hebben alle trainers een soort zij-tasje, maar dat heb ik even niet en ook geen broekzakken, dus als niemand oplet, stop ik een hele hand beloningssnoepjes in mijn B.H(!), in navolging van mijn oude oma, die daar altijd haar geld bewaarde.

Daarna loop ik heen en weer met de hond door de kamer en probeer eerst zijn aandacht te vangen.

Het gaat anders dan anders en de hond doet precies wat ik zeg na een tijdje.

Nu is het tijd om naar buiten te gaan. Het regent dat het giet, maar ik ben vastberaden.

Langzaam, op een slowmotion-achtige manier loop ik de voortuin in en de hond dribbelt achter mij aan.

Dàn ziet hij een waterplas en wil drinken.

Geen aandacht voor mij en mijn commando’s meer.

Nou goed dan, al dat water kan ik je natuurlijk niet ontzeggen.

Na een half uur oefenen op het veldje, naast ons huis, wandelen we samen terug.

Alle filmpjes ten spijt, heb ik zèlf maar iets bedacht, om mijn hond achter me te laten lopen.

Maar wat ik nog het meest bijzonder vind aan onze hond, is dat hij nog steeds zo blij is!

Dat hij niet moppert, dat ik het trainen, niet net als in de YouTube- filmpjes heb gedaan.

Dàt is hoe mensen soms doen.

Hij oordeelt niet, of moppert niet, zeurt niet…heerlijk!

Zijn staart zwiept superenthousiast en vrolijk heen en weer en is blij, net als altijd, als hij weer ons huis binnenhuppelt. Regelrecht zijn mand bij de kachel, in.

Poot op de rand, tong uit zijn bek, tevreden!

I love iT!

Rendez-vous met goede vriend

Rendez-vous

Een hard motorgeluid knalt de tuin in en ik kijk vanuit mijn receptenboek naar buiten. Wat is dat, het was net zo lekker rustig, nu iedereen naar werk en school is.
Ik zit in mijn lange streepjesjurk en slippers aan de lange houten keukentafel en zie hoe de motorrijder zijn helm afdoet en mijn grindpad oploopt. Stomverbaasd kijk ik naar het gezicht van een oude jeugdvriend.
Er schiet gelijk van alles door mijn hoofd wat met opruimen te maken heeft en gooi snel onze kat van tafel. Normaal stoor ik mij daar niet aan en zat net nog erg te genieten van zijn gesnor en lieve bekje in de ochtendzon, maar nu doe ik even net of ik netjes ben en zwaai de deur open voor de volwassen versie van een piepklein schattig schooljongetje van vroeger.
Tweeëndertig jaar geleden kwam hij bij ons in de klas op onze dorpsschool met kleine klassen. Een gevoelig klein ventje met een te lange blonde pony voor zijn ogen.
Nu naar binnengelopen, de keuken in een twee meter lange man in motorpak.
Tsjonge, dat is wel even wat anders. Maar ja, zoiets denkt hij natuurlijk ook op dat moment.
Daar heb je Mascha, niet meer zo slank en rank als toen, ik wéét dat hij dat denkt en van schrik, dat ik geen crashdieet heb gevolgd de laatste tijd, hou ik mijn adem in. “O shoot, waarom hou ik toch altijd van lekkere dingen koken!”
Aan de andere kant, ik kan daar nu op dit moment toch niets meer aan doen.
Ik sta al veertien jaar lang in pannen te roeren en probeer twee jongens groot te krijgen en tevreden te houden en ben getrouwd met mijn man, die ook niet vies is van een goede maaltijd.
Meestal ben ik heel trots op hoe “mijn jongens”eten, maar nu weet ik het eventjes niet meer en wil ik zo dun als een satéstokje zijn.

“Weet je nog, dat we samen op stijldansen zaten?”
“Ja hoor, was leuk hè, hoe oud waren we, veertien, vijftien zoiets?”
“We hebben zelfs prijzen gewonnen met Latin.”
“Ja, niet te geloven, maar het was echt hè “
“Ik kan er nu niets meer van hoor”
“Ik ook niet, wanneer doe je die stijldansen nou, toch helemaal nooit!”

Ik ben hier niet op voorbereid, maar voel me toch vereerd, dat hij mij helemaal komt opzoeken op de motor, helemaal vanuit Ommen, dat is toch ook niet echt naast de deur.

“Hoe kom je aan de motor?”
“Het is een aprilla, heb ik van mijn vader gekregen”
“Wat een geluid komt eruit zeg, oorverdovend”
“Jahaa”(laat de motor nog wat extra brullen)

We praten nog wat aan de keukentafel over ditjes en datjes, kinderen, trouwen, scheiden en hoe hij een motorongeluk ternauwernood heeft overleeft, tjee ik wist van niks.
En over mij en mijn overleden zusje waar hij wel wat over gehoord had. Hij luistert aandachtig naar wat ik daar allemaal over te vertellen heb. Jee, dat noem ik nou nog eens een echte vriend. Eentje die er is, in time of need. Daar kan ik zelf nog een hoop van leren en neem mezelf op dat moment stellig voor, ook een goede vriend( in) terug te zijn!

Bekoekeloerd

Koekeloerders,

Je kan het niet maken hè, om de deur weer dicht te gooien, als er onverwachts bezoek voor de deur staat. Het is ook allemaal zo lief bedoeld, dat onaangekondigd langskomen, maar wat heb ik er een hekel aan.

Als er visite voor de deur staat, die dat van te voren niet heeft aangekondigd, schieten bij mij de nagels, bij wijze van spreken, uit mijn vingers van ergernis.

Dan wil ik krabben als een kat, maar hou me in en gedraag me voorbeeldig, maar ondertussen denk ik : ’ Één telefoontje, zo moeilijk kan het toch niet zijn? Of: ‘ Hebben jullie niets belangrijkers te doen?’

Waarom wil iedereen steeds bij ons binnenvallen, ons huis bekijken, logeren, onaangekondigd op visite, hopend op een goedgevulde voorraadkast en koelkast?

Wéten jullie het dan niet? Mijn huis is mijn vesting en mijn veilige plek.

Hier heb ik het voor het zeggen en hier gelden onze regels.

Blijkbaar weet niemand dat of doet alsof en stampt met modderige schoenen, onbeleefd naar binnen. Vaak bekijk ik het van een afstandje en haal maar weer koffie.

Hetzelfde geldt voor de vraag, die eens in de zoveel tijd van mijn kinderen komt; ‘Mam, mag….( namen zal ik niet noemen nu), komen logeren?

Ik blijf tegenwoordig beleefd, zoals ik denk dat moeder horen te zijn, slik in wat ik echt denk en zeg dan tegenwoordig tot verbazing van mijn inmiddels grote jongens;’ Nee, dat zit er even niet in in mijn weggeef- pakket!’

Keihard echoën mijn woorden dan nog na in hun verbaasde oren, terwijl ik zie dat ze zich afvragen of ze wel een normale moeder hebben.’ Iedereen slaapt in zijn eigen bed, gewoon thuis’, roep ik altijd. Heerlijk om te zeggen trouwens, zo bevrijdend!

Zo wil ik ook geen ongevraagde post meer.

Een grote stikker op mijn brievenbus geeft aan dat ik geen ongeadresseerde post wil of deurverkoop. Ik vond die sticker echt de uitvinding van het jaar; voor mij geen gratis buurtkranten en reclame meer. Wat moet ik met al dat papier?

Mijn ergste ervaring op het gebied van ongewenst bezoek, was toen ik zwaar ongesteld en onderuitgezakt op de bank voor een supergoede huilfilm, een zak kaaschips aan het wegwerken was in mijn alleroudste hobbezak- pyjama en een knaloranje mierzoete ranja om het af te maken…juist ja, wat stond er ineens voor de deur?

Visite! Nu nog veel erger, visite met een sleutel!

Ja raadt het al, met hun modderige schoenen lopen ze zó naar binnen, want voor dat ik het wist, was de sleutel omgedraaid in het slot.

Met mijn flapperende pyjama en nog veel meer van dat alles, schoot ik voor de visite uit, naar boven, een veiliger plek in het huis en was daarna van plan om in geen twintig jaar, meer naar beneden te komen!

Aan die belofte heb ik mij natuurlijk niet kunnen houden, maar je begrijpt misschien nu wel, hoe erg ik het vind, als iemand zomaar langskomt, meestal op het ergst denkbare moment.

Bij het gast-ouderen, wat ik vroeger deed, hoorde ook een inspectie door het huis, om te kijken of ons huis veilig was of niet. Alles werd bekeken, wat zèg ik, bekoekeloerd, zeg ik nu!

Dat ik dat ooit heb toegelaten, daar begrijp ik nu helemaal niets meer van, maar ja.

En daarom, wil ik een groot hek bij de voortuin! Die komt er echt een keer hoor!

En ik laat ook een grote zak grind in onze voortuin storten, dat heel erg knerpt en kraakt, zodat ik het kan horen, als er iemand komt aangelopen. Een intercom of een camera gaat mij ook een beetje ver, maar wij zijn geen café en ook allang geen student meer, waar je zomaar binnen kunt lopen, dat vind ik gewoon een beetje raar!

Wat grind dus en een hek, zodat ik weer lekker in mijn allerheerlijkste huispak op de bank kan zitten, als ik dat af en toe wil! In de toekomst en dat begint met vandaag, is het huis weer van mij!

LeesMas’ nieuwe leesclub!

De nieuwe op te richten leesclub,

Vier bijeenkomsten hebben we nu gehad.
En elke keer komt er wel weer een nieuw leeslid , tot mijn verbazing, bij.
Nooit had ik gedacht dat ik nog eens een leesclub op zou richten, maar het is een vinkje op mijn bucketlist c.q checklist hoor, het is echt gelukt.
Een naam verzinnen, had nogal wat voeten in de aarde.
Maar zo verzekerde de eigenaar van het restaurant mij.
Als je naam staat, dan staat de leesclub ook.
Door de naam is het ineens een feit, dat er een nieuwe leesclub is.
En ja, hij heeft gelijk gekregen.
Zo kwam ik met de volgende brainstorm. Punt! Hoofdstuk II(maar die bestond al), Lees en lunch.
De hele familie begon mee te verzinnen en iedereen vond zijn eigen naam natuurlijk de beste!
Uiteindelijk kwam het restaurant, waar we zeswekelijks bijelkaar komen, zelf met een tongstrelende naam.
Het werd Anafora’s Literaire Leeslounge!
Zo, dat staat he!
Probeer het maar eens uit te spreken, dat is bijna niet te doen, dus in de spreektaal en de e-mails, die wij als leden naar elkaar toesturen, is het al de ‘Leeslounge ‘ geworden, maar die chique naam, maakte het toch net iets gewichtiger.
Die namen , die wij hadden verzonnen, leken maar magertjes en klein, naast deze supernaam.

Van alles heb ik gedaan, om deze nieuwe Leeslounge onder de aandacht te brengen; krantenberichten, internet, twitter, Facebook.
Last van grootheidswaanzin had ik ook hoor, in mijn fantasie, was Maxima erelid en hadden we wel 300 leesleden!
Ha, ik heb mezelf een tijdje laten dromen, maar weer streng tot de orde geroepen!
Met een bescheiden tien leden, ben ik nu eigenlijk heel blij.

LeesMas

Haagse kookboek van Oma Paul uit Vianen

Mijn column over hetzelfde onderwerp; eten

Ik moet even naar beneden lopen, om naar de boekenkast te gaan en mijn geërfde kookboek van mijn lieve helaas overleden oma Paul te halen.

Ik zet het rechtop en kijk ernaar vanachter mijn bureau.

Het is geel en met ouderwetse letters staat er op de rug van het kookboek geschreven; “Recepten huishoudschool Laan van Meerdervoort ’s Gravenhage.”

Volgens mij heeft mijn oma nooit op de huishoudschool gezeten en was ze geboren in het gezin van een rijkeboer en molenaar, maar misschien heeft ze dit gepikt of achtergehouden van een van haar dienstbodes, maar dat even terzijde.

Het heeft een belachelijke gele kleur en als je het boek openslaat, komt de geur van oud papier mij tegemoet. Dat kan ook wel kloppen, want het is gedrukt in het jaar 1938.

Aangezien mijn oma is geboren in het jaar dat de Titanic zonk, namelijk in de nacht van 14 op 15 April 1914, moet zij ongeveer 24 jaar zijn geweest, dat zij besloot eens lekker voor haar gezin te gaan koken.

Ik kan het weten, dat ze zelf kookte, ondanks haar bodes, want voorin het kookboek en op onverwachte plaatsen in het kookboek zelf staat in ongewoon hanenpoot – handschrift, allerlei gekke aantekeningen geschreven, die alleen mijn oma kan hebben bedacht.

Ik heb een lichte weerzin van voorgekookt, gemanipuleerd of prefab eten dat zo uit de verpakking getrokken kan worden, evenals het hebben of gebruiken van een magnetron en daarmee ben ik al bij voorbaat een ouderwetse muts.

Meestal word ik wat meewarig aangekeken, als ik dit vertel, want heel veel mensen gebruiken dagelijks zo’n ding, maar veel mensen maken daar verder geen woorden aan vuil en laten mij met rust.

Een magnetron heb ik in een ver verleden wel gehad, maar gewoon weggegooid, omdat mijn gevoel me te kennen gaf, dat bestraal in mijn eten en het eten van mijn toen nog enig kind, niet te vertrouwen vond en dus maar het zekere voor het onzekere koos en het ding bij het grof vuil gebracht. In al die veertien jaar, die daarop volgde, heb ik de magnetron nooit meer gemist en alles lekker op de ouderwetse en verse manier gekookt.

Dus ik laat alle moderne Jamie Olivers en Herman den Blijkers maar zitten, ik wil terug..naar de basis.

Wàt deden onze oma’s daar vroeger in de keuken en was het de moeite waard?

Dàt probeer ik te weten te komen en probeer dus alle stoofgerechten en salades uit op mijn eigen kinderen, neefjes en echtgenoot.

Meestal zijn ze heel enthousiast, dus dànkjewel omaatje, je hebt echt iets achtergelaten in de wereld bij ons; een goede maaltijd, wat wil een mens nog meer?

Groeten van Mascha Wouters

Een schaal vol…schrijvers

Een schaal vol….schrijvers, 11 JUNI 2015 

 

Vandaag ga ik een presentatie schrijven over schrijvers, die mij inspireren en een voorbeeld voor mij kunnen zijn.

Eigenlijk mag ik er maar eentje kiezen, maar dàt is dus teveel gevraagd, dat kan ik niet. Bij mij is meestal alles Royaal! In de soep zitten minstens tien ingrediënten en er kunnen er altijd nog wel meer bij.

Een gezin kan mij niet groot genoeg zijn en ik herken mij in de stijl van Karin Bloemen op toneel; hoe grootser en meer, hoe beter, grote jurken, pruiken, hakken, stemgeluid!

Eens was ik eens op visite bij een diëtiste.Eén keer maar hoor, echt niet meer.

Het begon ermee, dat ik maar één druppel boter mocht smeren en een (dun!) laagje beleg! Ik voelde toen een soort beledigd gevoel in me opborrelen.Wilde ze nu beweren, dat ik zó weinig mocht eten?

Ik ben echt nooit meer teruggegaan, eigenzinnig en stom als ik was.

 

“Waar ben je over aan het schrijven?”, vraagt mijn echtgenoot.

“Over royaal-belegde boterhammen”

“Maar je bent toch met de Weight-watchers begonnen?

“Ja, maar nu nog even niet “.

“Waarom niet, ik wil graag met je meedoen”

“Als ik nu ga beginnen, word ik ziek hoor, ik heb trouwens keelpijn.

Dat betekent meestal, dat ik niet genoeg voedingsstoffen binnenkrijg”

Boter is bij mij in een dikke laag op brood gesmeerd en nog met extra sla en erbovenop nog selderie-salade , kaas en worst! Ik weet niet of het wel zo’n goed idee is, om nu te beginnen met de weight-watchers.

“Morgen gaan we beginnen!”

Enfin, het moet als opdracht gedaan worden voor de schrijversacademie, dus dat doe ik dan ook maar gewoon.

Dus nu ook met de presentatie van ” de schrijvers die geweldig zijn “, dat zijn er minimaal drie en maximaal honderd hoor.

Nou goed, ik zal het verklappen; hier komt voor mij de grote drie;

Guus Kuijer, Toon Tellegen en Jan Terlouw!

 

Ik wil dat heel graag doen allemaal; de eindstreep halen. Maar ook doe ik het, omdat ik het zo leuk vind om te doen.

Even met royale middagzon, naar de grootste bibliotheek van Vleuten fietsen, boeken halen, printen, knippen, plakken en kleuren(ik heb niet voor niets op de Pabo gezeten) en ik kan op pabo- wijze presenteren.

Gelukkig heb ik ook kinderen, die wel met hun tijd meegaan, dus hun advies was, om ook een presentatie-filmpje te maken.

Gaan we doen vandaag, na een royale kop thee en een grote schaal koekjes op weight-watchers-wijze, Dàt dan weer wel.

 

Veel groeten van Mascha Wouters

Royaal verhaal

Vandaag ga ik een presentatie schrijven over schrijvers, die mij inspireren en een voorbeeld voor mij kunnen zijn.

Eigenlijk mag ik er maar eentje kiezen, maar dat is dus teveel gevraagd, dat kan ik niet.

Bij mij is alles Royaal!

In de soep zitten minstens tien ingrediënten en er kunnen er altijd nog wel meer bij.

Een gezin kan mij niet groot genoeg zijn en ik herken mij in de stijl van Karin Bloemen op toneel; hoe grootser en meer, hoe beter, grote jurken, pruiken, hakken, stemgeluid!

Eens was ik eens op visite bij een diëtiste.
Eén keer maar hoor, echt niet meer.

Het begon ermee, dat ik maar één  druppel boter mocht smeren en een (dun!) laagje beleg!

Ben je nou helemaal betoeterd, dan  word ik ziek hoor!

Boter is bij mij in een  dikke laag op brood gesmeerd en nog met extra sla en erbovenop nog  selleriesalade , kaas en worst!

Dus nu ook met de presentatie van ” de schrijvers die geweldig zijn “, dat zijn er minimaal drie en maximaal honderd hoor.

Nou goed, ik zal het verklappen; hier komt voor mij de grote drie;

Guus Kuijer, Toon Tellegen en Jan Terlouw!

Enfin, het moet als opdracht gedaan worden voor de schrijversacademie, dus dat doe ik dan ook maar gewoon.

Ik wil dat heel graag doen allemaal; de eindstreep halen. Maar ook doe ik het , omdat ik het zo leuk vind om te doen.

Even met royale middagzon, naar de grootste bibliotheek van Vleuten fietsen, boeken halen, printen, knippen, plakken en kleuren(ik heb niet voor niets op de Pabo gezeten) en ik kan op pabo- diagnose wijze presenteren.

Gelukkig heb ik ook kinderen, die wel met hun tijd meegaan, dus hun advies was, om ook een presentatiefilmpje te maken.

Gaan we doen vandaag, na een royale kop thee en koekjes!

Veel groeten van Mascha Wouters

De kaketoe en de honingbeer

De kaketoe en de honingbeer,

‘Wat zou jij doen, als ik je zou verlaten, honingbeer?’
 

 ‘Als ik zou gaan wonen in een ander huis of land dan Sumatra

En je niet meer zou knuffelen

Zoals nu elke keer,

Maar dan nooit meer..

Wat zou jij doen,

Als ik vanaf vandaag

Heel graag

Ineens was met iemand anders?

Wat, als ik niet meer voor je zou koken en wassen

En wij niet meer bij elkaar zouden passen?

Wat moet ik doen als iemand lelijk doet of gemeen?

Kijken in de nacht, naar maan en de sterren…

Moet ik dat dan alleen?

Tegen wie kruip je weg

Als het donker wordt en koud

En met wie word jij graag

Samen oud?

Wat zou je doen,

als ik naar Kalimantan reis.

En zou zeggen, dat ik je niet meer zo lief vind

En je om je mooie zachte zwarte vacht

niet meer prijs.

De honingbeer veegt de honing uit zijn mondhoeken

En zucht eens diep

Kijkt weemoedig uit zijn ogen

En gingen er eens goed voor zitten

Want dit waren niet zomaar vragen

Dit waren grote vragen.

Toen zei de lieve honingbeer:

Wat ga ik doen, als jij, mij verlaat?

Dan ga ik in een winkeltje werken !

En dan neem ik een eeuwig durend abonnement op de zomer.

Dan zijn alle dagen voor mijzelf!

Ik zal snoepen van allemaal fruit, tot ik omval!

Maar waarom doe ik al die dingen dan nu niet?

Omdat mijn huisje in de boom, lijkt op een winkel.

Thuis hou ik de winkel ook op orde!

Ik hou mijn huisje schoon en dat is in mijn winkel niet anders.

De andere dieren zijn mijn ‘klanten’;ik doe alles om het hen naar hun zin te maken.

Met Jou eet ik taart en drink ik koffie; jij bent mijn Guest of Honor van de winkel.

Ik maak speciale hapjes voor iedereen van het Sumatraanse bos,maar ik zou precies hetzelfde kunnen doen voor alle andere dieren.

Mijn huis is op dit moment mijn winkeltje en ik hoop eigenlijk , dat het zo blijft en dat ik het niet hoef op te doeken, want met mijn thuiswinkeltje en met mijn kaketoe, ben ik o zo blij!

Daarna gingen Kaketoe en honingbeer lekker slapen in dezelfde boom en alles bleef hetzelfde.

Niemand hoefde te verhuizen, verdwijnen of te veranderen en iedereen was redelijk gelukkig met hoe het was.

Niemand was alleen en er was een soort rust neergedaald in het bos, nu was besloten dat ze zo lang mogelijk bij elkaar zouden blijven!

!

Een veulen en een hertje

Een veulen en een hertje

lopen naast elkaar
het bos is reuze mooi
groen het gras, blauw de lucht
en toch slaakt het hertje een diepe zucht

Haar hertenogen  staan toch wat droef
En haar neus is droog
Haar mooie kop houdt ze ook niet omhoog
En aan het veulen doet zij een betoog.

‘Heb jij een huis om naar toe te gaan?
Is daar iets te eten, te drinken, wat graan?
Is er een huis, een plek, een domein,
Waar je helemaal jezelf kunt zijn?’

‘ja, hoor, zegt het veulen, wij hebben de wei,
Met een stal op de boerderij
Wij hebben bijt, graan, water, hooi en een groene wei
En bij de kudde voel ik me geborgen en blij.

‘Tjéé, zegt het hertje,
dat is nog eens wat.
Ik zou willen,
Dat ik dat ook had!’

‘Weet je wat,
Zei het veulentje blij,
Woon maar een tijdje bij mij.
Mijn moeder vind dat vast wel goed
En ze zorgt ook wel voor jou,
Als het moet.

Die nacht sliep het hertje
veilig in de stal.
En voor hij tot drie kon tellen,
Sliep hij al!

Hij droomde over zijn hertenmoeder,
Toen ze nog leefde in het bos.
En wat ze in zijn droom vertelde,
Liet hem niet meer los.

Ze riep in zijn droom,
Met een zacht zoet stemgeluid:

‘Jij bent voor mij, het allerliefste hertje dat er bestaat.
Het maakt ook niet uit, met welke moeder je praat.
Er zijn vele moeders in het bos.
Van de muis, de marter, het hert of de Vos’.

‘Van de beer en de slang of de ree.
Jij bent nu hun kind
En telt voor hun echt mee.
Leg nu je kop maar tegen háár vacht,
Dan dromen we samen, deze nacht’.